Jednym z ciekawszych elementów tunezyjskiej architektury są oczywiście meczety. Wszystkie są skierowane ku Mekce I światyni Kaaba, miejscu, w którym narodziła się religia islamu. Meczt to miejsce kultu I zawsze jest odgrodzone od pozostałej częsci miejscowości wysokim murem oraz solidnymi bramami. Przy ścianie najbliższej Mekce zawsze znajdziecie salę modlitw. Sala taka powinna być czysta ze względu na co oddzielona jest zawsze od reszty świątyni stopniem lub balustradą. Wieni powinni obmyć ciało w fontannie ablucyjnej. Nasza ambona to tunezyjski minibar. W meczecie nie ma ławek - wierni siedzą na dywanach, dekoracje  to tylko I wyłacznie wzory geometryczne oraz inskrypcje z koranu. Przy większości swiątyń znajdują się minarety. W niektórych meczetach są grobowce, a natrafić można również na sypialnie.

        Do innych budowli sakralnych w Tunezji należy zaliczyć Medresy, szkoły w których wykłada się teologię. Składają się z sal lekcyjnych, internatu oraz dziedzińca. Natomiast na wsi spotyka się zawije. Są to budynki złożone z kopuły, bielone wapnem, zazwyczaj jeśli są duże to pełnią rolę meczetu.

        Grody tunezyjskie były otoczone grubymi murami, które w niektórych miejscach zachowały się w całości do dnia dzisiejszego. Pełniły one oczywiście funkcję obronną. W murze takim były zazwyczaj dwie bramy wjazdowe. W przypadku gdy mury były zdobywane przez wroga mieszkańcy chowali się wtedy w kazbie, w najwyższym punkcie miasta. W środku miasta oczywiście stał meczet.

        Cechą charakterystyczną tunezyjskiej architektury mieszkalnej są zapewne zakratowane okna od ulicy, gdyż każdy Tunezyjczyk bardzo ceni sobie prywatność. Tradycyjne domostwo skupia się wokół dziedzińca lub patio. Na środku lub po boku stoi fontanna badź studnia. Wejście prowadzi do westybulu, który ma formę przestronnego holu z ławami, gdzie gospodarz przyjmuje osoby z zewnątrz. Pokoje I kuchnie skupiają się wokół podwórka